Zmarł Jarosław Marek Rymkiewicz

3 lutego zmarł prof. Jarosław Marek Rymkiewicz, poeta, dramaturg, eseista, myśliciel. Jego nazwisko niejednokrotnie było przywoływane w publikacjach prof. Bogusława Wolniewicza (chociażby w wywiadzie-rzece „Wolniewicz. Zdanie własne”, przeprowadzonym przez Tomasza Sommera), w tym między innymi następująca diagnoza J. M. Rymkiewicza:

„Komunizm nie umarł, lecz jedynie mutuje„.

Wykład prof. Bogusława Wolniewicza „Universitas” – przypomnienie

Zachęcamy do wysłuchania odcinka Głosu Racjonalnego pt. „Universitas”, nagranego przez prof. Bogusława Wolniewicza w sierpniu 2013 r., a przypomnianego właśnie – obok innych nagrań z tego cyklu –  przez platformę BanBye (BanBye – BanBye). Przypomnienie to poprzedzone zostało słowem wstępnym wygłoszonym przez doc. dra hab. Pawła Okołowskiego:

https://banbye.pl/watch/v_UCOTPS78wLvw

Przy okazji nadmieniamy, że wszystkie odcinki Głosu Racjonalnego (czyli ponad 100, choć oprócz jednego) są nadal dostępne na kanale na YouTube:

https://www.youtube.com/channel/UCwGPMSS59XTFYf984VSKXfw/videos

Ten jeden usunięty przez YouTube odcinek to „Ratować Europę czy inwazję”. Zainteresowani znajdą go w innych zakamarkach Internetu.

„Głos Pana Lema” – rozmowa

W Tygodniku Spraw Obywatelskich ukazał się wywiad przeprowadzony z doc. dr. hab. Pawłem Okołowskim przez Rafała Górskiego.

We wstępie do tego wywiadu czytamy:

Z Pawłem Okołowskim rozmawiamy o tym, co Stanisław Lem myślał o aborcji, karze śmierci, eutanazji i nowoczesnym kanibalizmie (transplantacjach i fabrykowaniu ciała). Zastanawiamy się też, jakie grupy interesu korzystają na wzorcach działania i myślenia z pentalogu biolatrycznego.

Cała treść rozmowy dostępna tutaj:

Głos Pana Lema: Łatwe życie z mordą w śmietanie prowadzi do technologicznego Gułagu

Seminarium Wolniewiczowskie – zakończenie

Zapraszamy do obejrzenia nagrania z ostatniego, dwunastego zjazdu Seminarium Wolniewiczowskiego, na którym referat o tytule Bogusław Wolniewicz a szkoła lwowsko-warszawska wygłosił Karol Błaszak na podstawie materiałów przygotowanych przez prof. Jana Zygmunta. a także do zapoznania się z zapisami wszystkich poprzednich zjazdów:

https://www.youtube.com/channel/UCZlrxsdmDrIL46SZGtnCfPA/featured

W związku z wypełnieniem programu Seminarium pragniemy złożyć podziękowania wszystkim referentom za ich wysiłek włożony w przygotowanie wystąpień! Dziękujemy także licznemu gronu słuchaczy, którzy towarzyszyli nam przez cały cykl i często aktywnie uczestniczyli w dyskusji! Referaty ukażą się w przyszłym roku w formie pisemnej – powiadomimy o dostępności takiego wydania na naszej stronie.

Seminarium Wolniewiczowskie – zjazd dwunasty – ostatni (zdalny)

Przypominamy, że w sobotę, 18 grudnia o godz. 12.00, na kanale Katedry Bogusława Wolniewicza rozpoczyna się transmisja z dwunastego, ostatniego zjazdu Seminarium Wolniewiczowskiego. Referat o tytule Bogusław Wolniewicz a szkoła lwowsko-warszawska wygłosi Karol Błaszak na podstawie materiałów przygotowanych przez prof. Jana Zygmunta.

Poniżej publikujemy główne tezy tego referatu i zapraszamy do udziału w dyskusji poprzez czat.

Tezy prof. Jana Zygmunta:

  1. Odpowiadając na pytanie o zakotwiczenie twórczości Bogusława Wolniewicza (dalej: B.W.) w spuściźnie szkoły lwowsko-warszawskiej (dalej: SLW), widać tutaj przede wszystkim: wpływ analitycznego sposobu filozofowania i analitycznej metody badania i konstruowania pojęć – z pomocą logiki (Wiele przykładów z twórczości B.W.: przykładowo artykuły: O pojęciach „fanatyzmu” i „tolerancji”, Uwagi o reizmie, Hermeneutyka logiczna, O pojęciu kłamstwa i zasadzie prawdomówności, Hedonizm i obowiązek).
  2. B.W. stosował w filozofii eksponowane w SLW metody algebraiczne – B.W. zastosował metodę aksjomatyczną w szczególności w celu rozświetlenia metafizycznej treści Traktatu Wittgensteina.
  3. B.W. uprawiał również historię logiki w sposób charakterystyczny dla czołowego  reprezentanta SLW – Jana Łukasiewicza (np. w artykule: O sensie i znaczeniu zdań).
  4. W SLW była rozbieżność co do tego czy definicja może mieć charakter aksjomatyczny (czy pojęcie może być definiowane nie wprost, ale w uwikłaniu, poprzez układ aksjomatów). B.W. swoją twórczością opowiedział się po jednej ze stron – uznając definicje aksjomatyczne za rodzaj definicji, podczas gdy najbardziej znany w świecie przedstawiciel  SLW – Alfred Tarski, odrzucał taki pogląd.

Tezy K. Błaszaka:

  1. Rozszerzenie tezy prof. Zygmunta z pkt 1: B.W. stosował i doskonalił wszystkie z trzech głównych metod analitycznych stosowanych w SLW, a wyróżnionych w najnowszej literaturze przedmiotu dot. SLW (2020), to jest: metodę analizy pojęć, metodę parafrazy oraz metodę aksjomatyzacji. Świadczy to o metodologicznym pokrewieństwie B.W. i SLW.
  2. B.W. stosował również inne narzędzia analityczne przejęte od reprezentantów SLW, np. przydawki modyfikujące/determinujące (T. Czeżowski).
  3. Nie da się porównać ogólnej merytorycznej filozofii SLW do filozofii B.W., ponieważ nie ma i nie może być dobrego modelu takiego porównania, a to ze względu na fakt, iż: Nie łączyła bowiem lwowskich filozofów jakaś wspólna doktryna, jakiś jednolity pogląd na świat. To, co stworzyło podstawę wspólnoty duchowej tych ludzi, to była nie treść nauki tylko sposób, metoda filozofowania i wspólny język naukowy. Dlatego wyjść z tej szkoły mogli: spirytualiści i materialiści, nominaliści i realiści, logistycy i psychologowie, filozofowie przyrody i teoretycy sztuki (cytat z Izydory Dąmbskiej – reprezentantki SLW).
  4. Schodząc o stopień niżej – można jednak porównać system ontologiczny B.W. do jedynej globalnej koncepcji filozoficznej opracowanej w obrębie SLW, tj. do reizmu Tadeusza Kotarbińskiego. Reizm, a więc ontologia rzeczy pojętych jako bryły materialne był niezgodny z antynaturalizmem B.W. Reizm był przede wszystkim ontologicznie zbyt ubogi w stosunku do ontologii faktów (podzielanej przez B.W). Kotarbiński przyjmował w szczególności  niezgodnie z Wittgensteinem, że fakty są rzeczami. Precyzyjniej: reizm brał tzw. kompleksy (rzeczy złożone) w rozumieniu Traktatu Wittgensteina za rzeczy, podczas gdy są to fakty polegające na tym, że pewne prostsze elementy tych kompleksów mają się do siebie tak a tak – Miotła (to, że szczotka jest wbita na kij) = fakt.